Ciśnieniowanie gaśnic azotem – dlaczego stosuje się azot?

Dlaczego do ciśnieniowania gaśnic stosuje się azot?

Ciśnieniowanie gaśnic azotem jest powszechnie stosowane w serwisowaniu gaśnic proszkowych pod stałym ciśnieniem. Azot pełni w takim urządzeniu funkcję gazu napędowego: utrzymuje wymagane ciśnienie wewnątrz zbiornika, a po uruchomieniu zaworu umożliwia wyrzut środka gaśniczego przez rurkę syfonową i wąż.

Wybór azotu nie jest przypadkowy. Jest to gaz obojętny, niepalny i dostępny w postaci o bardzo niskiej zawartości wilgoci. Ma to duże znaczenie w przypadku proszku gaśniczego, który powinien zachować sypkość przez cały okres eksploatacji urządzenia. Nadmierna wilgoć może pogarszać właściwości proszku, sprzyjać jego zbrylaniu oraz wpływać na elementy znajdujące się wewnątrz gaśnicy.

Nie oznacza to jednak, że każdy serwisant może podłączyć butlę z azotem bezpośrednio do gaśnicy i rozpocząć napełnianie. Proces wymaga właściwego reduktora, kontroli ciśnienia, odpowiednich przewodów i adapterów oraz przestrzegania parametrów przewidzianych przez producenta konkretnej gaśnicy.

Ciśnieniowanie gaśnic azotem – na czym polega?

Ciśnieniowanie gaśnic azotem wykonuje się po prawidłowym przygotowaniu urządzenia, napełnieniu odpowiednią ilością środka gaśniczego oraz zamontowaniu elementów wymaganych dla konkretnego modelu.

Azot jest wprowadzany do zbiornika do wartości określonej dla danej gaśnicy. W efekcie wewnątrz urządzenia powstaje zapas energii potrzebny do wyrzutu środka po naciśnięciu dźwigni.

W gaśnicy proszkowej pod stałym ciśnieniem gaz znajduje się w tym samym zbiorniku co proszek. Po otwarciu zaworu różnica ciśnień powoduje przemieszczanie środka przez rurkę syfonową do węża i prądownicy.

Azot nie jest środkiem gaśniczym w gaśnicy proszkowej

Warto rozróżnić dwie funkcje. Proszek jest właściwym środkiem gaśniczym, natomiast azot odpowiada przede wszystkim za jego wyrzut.

Dlatego podczas remontu gaśnicy trzeba kontrolować zarówno ilość proszku, jak i prawidłowe ciśnienie gazu napędowego. Prawidłowa masa środka bez odpowiedniego ciśnienia nie gwarantuje poprawnego działania urządzenia.

Dlaczego właśnie azot?

Azot posiada kilka właściwości, które sprawiają, że dobrze nadaje się do pracy jako gaz napędowy w odpowiednio zaprojektowanych gaśnicach.

Najważniejsze z nich to:

• chemiczna obojętność w typowych warunkach eksploatacji,
• brak palności,
• możliwość uzyskania gazu o bardzo niskiej zawartości wilgoci,
• łatwe magazynowanie w butlach technicznych,
• możliwość precyzyjnej regulacji ciśnienia,
• dobra dostępność dla profesjonalnych serwisów.

Dla serwisu szczególnie istotne są dwie cechy: niska wilgotność oraz możliwość stabilnego, kontrolowanego podawania gazu.

Azot jest gazem obojętnym

Azot w normalnych warunkach jest stosunkowo mało reaktywny chemicznie. Dzięki temu dobrze sprawdza się tam, gdzie gaz ma przez długi czas pozostawać wewnątrz zbiornika razem z proszkiem i elementami konstrukcyjnymi gaśnicy.

Nie jest gazem palnym i nie służy do podtrzymywania procesu spalania. To ważne w urządzeniu, którego podstawowym zadaniem jest ochrona przeciwpożarowa.

Nie należy jednak wyciągać z tego wniosku, że sam azot jest całkowicie pozbawiony zagrożeń. Gaz znajdujący się w butli technicznej jest magazynowany pod wysokim ciśnieniem, dlatego jego obsługa wymaga odpowiedniego wyposażenia i procedur.

Niska zawartość wilgoci – jedna z największych zalet azotu

Proszek gaśniczy powinien pozostać suchy i sypki. Wilgoć jest jednym z czynników, które mogą pogarszać jego zachowanie podczas magazynowania i późniejszego wyrzutu.

Suchy azot pozwala ograniczyć wprowadzanie dodatkowej wilgoci do wnętrza gaśnicy podczas jej ciśnieniowania.

Ma to znaczenie szczególnie wtedy, gdy urządzenie ma pozostać gotowe do użycia przez długi czas pomiędzy kolejnymi czynnościami serwisowymi.

Co wilgoć może zrobić z proszkiem gaśniczym?

W zależności od rodzaju środka i stopnia zawilgocenia mogą pojawić się:

• zbrylanie proszku,
• pogorszenie jego sypkości,
• osadzanie się materiału w jednym miejscu,
• utrudniony przepływ przez rurkę syfonową,
• problemy z równomiernym wyrzutem środka.

Dlatego w profesjonalnym serwisie należy kontrolować nie tylko masę proszku, ale również sposób jego przechowywania oraz jakość gazu stosowanego podczas ponownego ciśnieniowania.

Dlaczego nie stosuje się po prostu zwykłego sprężonego powietrza?

Powietrze atmosferyczne zawiera parę wodną. Po sprężeniu problem wilgoci staje się szczególnie istotny, ponieważ w instalacji może powstawać kondensat.

Typowy kompresor warsztatowy bez odpowiednio zaprojektowanego systemu osuszania nie gwarantuje więc, że do gaśnicy trafi gaz o parametrach odpowiednich dla proszku gaśniczego.

To jedna z podstawowych przyczyn, dla których w profesjonalnych procedurach często wykorzystuje się suchy azot.

Czy sprężone powietrze jest zawsze zabronione?

Nie należy tworzyć jednej zasady dla wszystkich gaśnic i wszystkich producentów. W określonych rozwiązaniach producent lub odpowiednia procedura może dopuszczać odpowiednio przygotowane, bardzo suche powietrze.

Nie oznacza to jednak użycia zwykłego kompresora warsztatowego z podstawowym separatorem wody.

Decyzja powinna wynikać z dokumentacji konkretnej gaśnicy. Jeżeli producent przewiduje azot, serwis nie powinien samodzielnie zastępować go innym gazem tylko dlatego, że jest tańszy lub łatwiej dostępny.

Azot pomaga ograniczyć ryzyko zbrylania proszku

Sam azot nie naprawi proszku, który został wcześniej zawilgocony. Może jednak ograniczyć wprowadzanie wilgoci podczas procesu ciśnieniowania.

Jeżeli do prawidłowo przygotowanej gaśnicy wprowadzi się wilgotne powietrze, całe wcześniejsze suszenie i kontrolowanie środka może stracić część sensu.

Dlatego jakość gazu napędowego należy traktować jako element całego procesu technologicznego, a nie ostatnią czynność wykonywaną bez większej kontroli.

Azot a korozja wewnątrz gaśnicy

Wilgoć wewnątrz stalowego zbiornika jest niepożądana również ze względu na możliwość wpływu na elementy metalowe.

Nie można powiedzieć, że zastosowanie azotu samo w sobie całkowicie eliminuje ryzyko korozji. Stan zbiornika zależy również od jego zabezpieczenia, wieku, warunków przechowywania, rodzaju środka oraz wcześniejszej historii urządzenia.

Suchy gaz pozwala jednak ograniczyć jeden z czynników sprzyjających powstawaniu problemów wewnątrz urządzenia.

Dlaczego azot daje się łatwo kontrolować podczas napełniania?

Butla z azotem może współpracować z odpowiednim reduktorem i układem pomiarowym. Pozwala to obniżyć wysokie ciśnienie panujące w źródle gazu do wartości właściwej dla procesu serwisowego.

Operator nie powinien kierować do gaśnicy ciśnienia bezpośrednio z butli. Źródło wysokiego ciśnienia musi być kontrolowane przez wyposażenie przeznaczone do danego zastosowania.

Dobrze przygotowana stacja azotowa pozwala ustawić i obserwować parametry procesu oraz zatrzymać dopływ po osiągnięciu wartości przewidzianej dla konkretnej gaśnicy.

Stacja azotowa do gaśnic – z czego się składa?

Dokładna budowa zależy od modelu, ale profesjonalne stanowisko może obejmować:

• źródło azotu,
• reduktor ciśnienia,
• manometry,
• przewód wysokociśnieniowy,
• adapter do konkretnego zaworu,
• zawór sterujący,
• elementy odcinające,
• stabilne mocowanie gaśnicy,
• osłonę operatora,
• układ automatycznego zatrzymania w bardziej rozbudowanych urządzeniach.

Cały układ powinien być dobrany do parametrów, z którymi pracuje serwis.

Dlaczego reduktor ciśnienia jest tak ważny?

Azot w butli technicznej jest przechowywany pod znacznie wyższym ciśnieniem niż ciśnienie robocze typowej gaśnicy. Reduktor odpowiada za obniżenie i kontrolowanie wartości dostarczanej do stanowiska.

Podłączenie gaśnicy bezpośrednio do nieuregulowanego źródła wysokiego ciśnienia może doprowadzić do poważnego przekroczenia parametrów urządzenia.

Dlatego reduktor powinien być właściwie dobrany do:

• rodzaju gazu,
• ciśnienia wejściowego,
• wymaganego zakresu ciśnienia wyjściowego,
• przepływu,
• przyłączy stosowanych w instalacji.

Dlaczego nie wolno ustawiać ciśnienia „na oko”?

Prawidłowe ciśnienie nie jest wartością wybieraną przez serwisanta według własnego doświadczenia. Powinno wynikać z parametrów konkretnej gaśnicy i dokumentacji producenta.

Podobnie wyglądające gaśnice mogą posiadać inne wymagania robocze. Dlatego przed rozpoczęciem procesu trzeba zidentyfikować model oraz odczytać właściwe oznaczenia.

Zbyt niskie ciśnienie może pogorszyć działanie urządzenia. Zbyt wysokie oznacza pracę zbiornika i podzespołów poza przewidzianymi warunkami.

Czy manometr gaśnicy wystarczy podczas ciśnieniowania?

Manometr znajdujący się na gaśnicy jest przede wszystkim wskaźnikiem pozwalającym użytkownikowi ocenić, czy urządzenie znajduje się w przewidzianym zakresie.

Profesjonalny proces napełniania powinien być kontrolowany za pomocą odpowiedniego układu pomiarowego stanowiska serwisowego zgodnie z wymaganiami producenta i przyjętą procedurą.

Nie warto więc traktować zielonego pola na małym manometrze gaśnicy jako jedynego narzędzia do precyzyjnego ustawiania ciśnienia.

Temperatura wpływa na ciśnienie gazu

Ciśnienie gazu znajdującego się w zamkniętym zbiorniku zmienia się wraz z temperaturą. Dlatego wynik odczytany bezpośrednio po pracy w bardzo chłodnym lub nagrzanym otoczeniu może różnić się od wartości występującej w normalnych warunkach.

Producent gaśnicy może określać sposób uwzględniania temperatury podczas obsługi.

Serwis nie powinien więc mechanicznie dodawać lub odejmować ciśnienia według własnej uniwersalnej tabeli, jeśli nie wynika ona z dokumentacji konkretnego urządzenia.

Co dzieje się po naciśnięciu dźwigni gaśnicy?

W gaśnicy pod stałym ciśnieniem gaz napędowy znajduje się wewnątrz zbiornika jeszcze przed użyciem.

Po uruchomieniu zaworu otwiera się droga przepływu. Ciśnienie działające na środek powoduje jego przemieszczanie do rurki syfonowej, a następnie przez zawór i wąż na zewnątrz urządzenia.

Azot nie musi więc być wytwarzany w momencie uruchomienia. Energia potrzebna do wyrzutu została zgromadzona wcześniej podczas procesu ciśnieniowania.

Gaśnica pod stałym ciśnieniem a gaśnica z nabojem

Nie wszystkie gaśnice mają identyczną konstrukcję.

W urządzeniu pod stałym ciśnieniem gaz napędowy znajduje się w głównym zbiorniku razem ze środkiem gaśniczym.

W konstrukcji z oddzielnym nabojem gazowym źródło ciśnienia jest odseparowane i uruchamiane dopiero podczas użycia gaśnicy.

Sposób serwisowania obu konstrukcji jest więc inny. Nie należy przenosić procedury z jednego typu urządzenia na drugi.

Czy azot stosuje się do każdej gaśnicy?

Nie. Ciśnieniowanie gaśnic azotem dotyczy urządzeń, których konstrukcja i dokumentacja przewidują taki gaz napędowy.

Gaśnica CO2 działa na zupełnie innej zasadzie. Dwutlenek węgla jest w niej właściwym środkiem gaśniczym i znajduje się w zbiorniku w warunkach wynikających z jego właściwości fizycznych.

Również inne typy gaśnic mogą posiadać własne wymagania dotyczące gazu napędowego.

Nie należy więc automatycznie podłączać każdego urządzenia do stacji azotowej tylko dlatego, że taki sprzęt znajduje się w warsztacie.

Azot a gaśnice proszkowe

To właśnie w gaśnicach proszkowych pod stałym ciśnieniem azot jest szczególnie często spotykany.

Po wykonaniu remontu typowa kolejność prac może obejmować:

• kontrolę zbiornika,
• przygotowanie podzespołów,
• odmierzenie właściwej ilości proszku,
• montaż zgodnie z instrukcją,
• ciśnieniowanie właściwym gazem,
• kontrolę szczelności,
• ważenie i kontrolę końcową.

Dokładna kolejność i sposób wykonywania poszczególnych etapów powinny wynikać z dokumentacji konkretnego urządzenia.

Azot a gaśnice pianowe i płynowe

W części gaśnic płynowych również może być stosowany gaz napędowy utrzymujący ciśnienie w zbiorniku.

To, czy jest nim azot i jakie parametry należy zastosować, zależy od konstrukcji danego modelu.

Serwis obsługujący różne rodzaje urządzeń powinien prowadzić dokumentację producentów zamiast stosować jedną procedurę dla proszku i cieczy.

Azot a gaśnice CO2

Gaśnicy CO2 nie należy traktować jak gaśnicy proszkowej, którą po napełnieniu trzeba dodatkowo ciśnieniować azotem.

W gaśnicy śniegowej dwutlenek węgla jest środkiem gaśniczym, a jego właściwości fizyczne tworzą warunki potrzebne do działania urządzenia.

Proces napełniania kontroluje się przede wszystkim na podstawie właściwej masy CO2.

Dlaczego nie używa się tlenu do ciśnieniowania gaśnic?

Tlen jest silnie związany z procesami spalania i nie jest odpowiednim zamiennikiem gazu napędowego tylko dlatego, że również można przechowywać go w butli.

Dobór gazu technicznego nie może opierać się na dostępności odpowiedniego przyłącza. Każdy gaz posiada inne właściwości i wymagania bezpieczeństwa.

Serwis powinien korzystać wyłącznie z medium przewidzianego dla konkretnego zastosowania.

Czy można zastosować CO2 jako gaz napędowy zamiast azotu?

Nie należy wykonywać takiej zamiany samodzielnie. W niektórych konstrukcjach i procedurach producent może przewidywać określony gaz, ale nie oznacza to możliwości dowolnego wyboru pomiędzy azotem, powietrzem i CO2.

Dwutlenek węgla ma inne właściwości fizyczne niż azot i jego zachowanie pod ciśnieniem oraz przy zmianach temperatury jest inne.

Jeżeli instrukcja przewiduje azot, należy stosować azot o odpowiednich parametrach.

Jakiej jakości powinien być azot?

W serwisie nie wystarczy informacja, że w butli znajduje się „jakiś azot”. Gaz powinien odpowiadać wymaganiom przewidzianym dla procesu i urządzenia.

Szczególne znaczenie ma zawartość wilgoci. W dokumentacjach serwisowych i standardach technicznych można spotkać wymagania dotyczące odpowiednio niskiego punktu rosy gazu stosowanego do gaśnic proszkowych.

Konkretnego parametru nie należy jednak przyjmować uniwersalnie dla każdej gaśnicy. Serwis powinien zweryfikować wymagania producenta oraz dokumentację gazu dostarczanego przez dostawcę.

Jak przechowywać butlę z azotem?

Butla jest zbiornikiem wysokociśnieniowym i wymaga właściwego zabezpieczenia.

W warsztacie należy między innymi zadbać o:

• stabilne ustawienie lub mocowanie butli,
• ochronę zaworu przed uszkodzeniem,
• brak narażenia na niekontrolowane nagrzewanie,
• odpowiednią organizację przewodów,
• ochronę przed przewróceniem,
• dostęp wyłącznie dla przygotowanego personelu.

Ciężka butla przewrócona na zawór może stworzyć znacznie większe zagrożenie niż zwykły przedmiot magazynowy.

Dlaczego butla nie powinna stać luzem obok maszyny?

Podczas codziennej pracy operator przesuwa gaśnice, wózki i inne urządzenia. Niezabezpieczona butla może zostać przypadkowo potrącona.

Najbezpieczniej przewidzieć dla niej stałe, stabilne miejsce poza głównym ciągiem komunikacyjnym, ale jednocześnie zapewniające wygodny dostęp do zaworu i reduktora.

Jak dobrać reduktor do azotu?

Reduktor powinien być przeznaczony do właściwego gazu oraz posiadać parametry odpowiadające źródłu i stanowisku.

Przy wyborze należy sprawdzić między innymi:

• maksymalne ciśnienie wejściowe,
• zakres regulacji po stronie wyjściowej,
• przepustowość,
• rodzaj przyłącza do butli,
• rodzaj przyłącza wyjściowego,
• dokładność i czytelność manometrów.

Reduktor o zbyt szerokim zakresie nie zawsze zapewnia wygodną kontrolę wartości potrzebnych przy pracy z gaśnicami.

Ręczne czy automatyczne ciśnieniowanie gaśnic azotem?

W prostym stanowisku operator kontroluje proces i sam zatrzymuje dopływ gazu po osiągnięciu wymaganej wartości.

Automatyczna stacja może prowadzić proces według ustawionego parametru i zakończyć go bez ciągłej regulacji przez pracownika.

Kiedy wystarczy stanowisko ręczne?

Przy niewielkiej liczbie gaśnic i zróżnicowanych zleceniach dobrze wykonana stacja ręczna może być wystarczająca.

Kiedy automatyzacja zaczyna mieć znaczenie?

Przy seryjnej obsłudze kilkudziesięciu lub większej liczby podobnych gaśnic ograniczenie ręcznych czynności może poprawić wydajność i powtarzalność procesu.

Automatyzacja nie zwalnia jednak operatora z kontroli urządzenia i prawidłowego ustawienia parametrów.

Ciśnieniowanie azotem a wydajność serwisu

Stacja azotowa może stać się wąskim gardłem, jeśli maszyna do proszku pracuje znacznie szybciej niż stanowisko ciśnieniowania.

Przykładowo napełnianie proszkiem może trwać bardzo krótko, ale jeśli każda gaśnica długo oczekuje na wolne stanowisko azotowe, rzeczywista przepustowość całego warsztatu nie rośnie.

Przy projektowaniu serwisu warto więc analizować wspólnie:

• wydajność maszyny do proszku,
• czas montażu,
• wydajność stanowiska azotowego,
• kontrolę szczelności,
• kontrolę końcową.

Kontrola szczelności po ciśnieniowaniu

Osiągnięcie prawidłowego ciśnienia nie oznacza jeszcze zakończenia serwisu.

Po napełnieniu trzeba sprawdzić, czy urządzenie utrzymuje gaz i czy nie występują nieszczelności w obrębie zaworu, manometru lub innych połączeń przewidzianych przez konstrukcję.

Niewielka nieszczelność może nie być od razu widoczna na manometrze. Z czasem doprowadzi jednak do utraty ciśnienia i może sprawić, że gaśnica nie będzie gotowa do prawidłowego działania.

Dlaczego po napełnieniu nie wystarczy spojrzeć na zielone pole?

Wskazówka znajdująca się w zielonym obszarze jest ważną informacją, ale nie zastępuje pełnej kontroli.

Serwis powinien ocenić również:

• szczelność,
• stan zaworu,
• stan manometru,
• kompletność urządzenia,
• masę,
• plombowanie,
• zgodność parametrów z dokumentacją.

Najczęstsze błędy podczas ciśnieniowania gaśnic azotem

Problemy wynikają często nie z samego azotu, ale z niewłaściwego stanowiska i procedury.

Do najczęstszych błędów należą:

• podłączanie gaśnicy do nieuregulowanego źródła wysokiego ciśnienia,
• stosowanie niewłaściwego reduktora,
• ustawianie ciśnienia bez sprawdzenia parametrów gaśnicy,
• opieranie procesu wyłącznie na manometrze urządzenia,
• używanie przypadkowych adapterów,
• praca z uszkodzonym przewodem,
• brak zabezpieczenia butli przed przewróceniem,
• brak kontroli szczelności po zakończeniu procesu,
• stosowanie nieodpowiedniego gazu,
• pomijanie wpływu temperatury.

Czy można samodzielnie zbudować stację azotową?

Połączenie kilku elementów dostępnych w sklepie technicznym nie oznacza automatycznie stworzenia bezpiecznego stanowiska.

Układ pracuje z gazem pochodzącym ze źródła wysokiego ciśnienia, dlatego elementy muszą być odpowiednio dobrane pod względem parametrów i wzajemnej kompatybilności.

Profesjonalne rozwiązanie powinno uwzględniać nie tylko redukcję ciśnienia, ale także ergonomię, stabilne mocowanie, kontrolę parametrów i ochronę operatora.

Co sprawdzić przed rozpoczęciem pracy ze stacją azotową?

Codzienna kontrola nie musi trwać długo, ale pozwala wykryć wiele problemów przed rozpoczęciem pierwszego cyklu.

Warto sprawdzić:

• stabilność butli,
• stan reduktora,
• stan manometrów,
• przewody,
• przyłącza,
• adaptery,
• szczelność układu,
• działanie elementów odcinających,
• stan mocowania gaśnicy.

Jak wybrać stację azotową do serwisu gaśnic?

Urządzenie powinno odpowiadać rzeczywistemu profilowi pracy.

Przed zakupem warto określić:

• jakie gaśnice będą obsługiwane,
• jakie zakresy ciśnienia występują,
• ile urządzeń będzie ciśnieniowanych dziennie,
• czy serwis potrzebuje automatyzacji,
• jakie adaptery są wymagane,
• gdzie będzie ustawiana gaśnica,
• jak zostanie zabezpieczona butla,
• czy stacja ma współpracować z innymi stanowiskami linii serwisowej.

Jak przetestować stację azotową przed zakupem?

Najbardziej wartościowy jest test z rzeczywistymi gaśnicami odpowiadającymi typowym zleceniom serwisu.

Podczas prezentacji warto ocenić:

• łatwość podłączenia,
• stabilność gaśnicy,
• czytelność manometrów,
• sposób ustawiania parametrów,
• czas procesu,
• łatwość odłączenia,
• działanie automatycznego zatrzymania, jeśli występuje,
• dostęp do elementów eksploatacyjnych,
• procedurę awaryjnego zatrzymania.

Najczęściej zadawane pytania

Dlaczego stosuje się azot do gaśnic?

Azot jest gazem obojętnym, niepalnym i może być dostarczany w bardzo suchej postaci. Dzięki temu dobrze nadaje się do wytwarzania ciśnienia potrzebnego do wyrzutu środka z odpowiednich gaśnic pod stałym ciśnieniem.

Na czym polega ciśnieniowanie gaśnic azotem?

Ciśnieniowanie gaśnic azotem polega na kontrolowanym wprowadzeniu gazu do prawidłowo przygotowanego urządzenia do wartości przewidzianej dla konkretnego modelu. Proces wykonuje się z użyciem właściwego stanowiska, reduktora i układu pomiarowego.

Dlaczego azot jest lepszy od zwykłego powietrza?

Jedną z głównych zalet jest możliwość stosowania azotu o bardzo niskiej zawartości wilgoci. Zwykłe sprężone powietrze może wnosić do układu wilgoć, która jest niepożądana szczególnie w przypadku proszku gaśniczego.

Czy można napełnić gaśnicę zwykłym kompresorem?

Nie należy przyjmować tego jako uniwersalnego rozwiązania. Rodzaj gazu i jego parametry powinny odpowiadać dokumentacji producenta konkretnej gaśnicy. Standardowy kompresor warsztatowy nie gwarantuje odpowiedniej jakości i suchości powietrza.

Czy każdą gaśnicę ciśnieniuje się azotem?

Nie. Stosowany gaz zależy od konstrukcji urządzenia. Przykładowo gaśnica CO2 nie wymaga dodatkowego napełniania azotem po wprowadzeniu właściwej ilości dwutlenku węgla.

Czy azot zapobiega zbrylaniu proszku?

Suchy azot pomaga ograniczyć wprowadzanie wilgoci do zbiornika, co jest korzystne dla utrzymania sypkości proszku. Nie naprawi jednak środka, który był już wcześniej zawilgocony lub zanieczyszczony.

Czy do butli z azotem potrzebny jest reduktor?

Tak, źródło wysokiego ciśnienia musi być odpowiednio kontrolowane. Nie należy podłączać gaśnicy bezpośrednio do nieuregulowanego źródła gazu.

Jakie ciśnienie azotu należy ustawić w gaśnicy?

Wartość powinna wynikać z oznaczeń i dokumentacji producenta konkretnego modelu. Nie ma jednej wartości właściwej dla wszystkich gaśnic.

Czy manometr gaśnicy wystarczy do ustawienia ciśnienia?

Manometr gaśnicy służy przede wszystkim do wskazywania zakresu jej stanu podczas eksploatacji. Podczas profesjonalnego serwisu ciśnienie powinno być kontrolowane odpowiednim układem pomiarowym stanowiska.

Czy po ciśnieniowaniu trzeba sprawdzić szczelność?

Tak. Prawidłowe ciśnienie bezpośrednio po napełnieniu nie wyklucza niewielkiej nieszczelności. Kontrola szczelności jest ważnym etapem przed ponownym przekazaniem gaśnicy do użytkowania.

Dobierz stację azotową do profesjonalnego serwisu gaśnic

Planujesz stanowisko do ciśnieniowania gaśnic lub chcesz zwiększyć wydajność obecnego warsztatu? Skontaktuj się z Gaśniczka, aby dobrać stację azotową, reduktor, adaptery i wyposażenie odpowiadające rodzajom obsługiwanych gaśnic oraz liczbie wykonywanych cykli.